ارتباط بی تحرکی و رتینوپاتی

 8 اوت 2016- در مطالعه ای که بصورت آنلاین درمجله ی JAMA Ophthalmology توسط پرفسور Loprinzi از دانشگاه می سی سی پی منتشر گردید،ارتباط بی تحرکی و رتینوپاتی با استفاده از داده های بدست آمده از نظرسنجی آزمون تغذیه و سلامت ملی که در فاصله ی سالهای 2005 تا 2006 انجام گردید، ارزیابی شد.

رفتار بی تحرکی در این تحقیق با پوشیدن شتاب سنج به مدت حداقل 10 ساعت در روز و اندازه گیری  تحرک در ساعات بیداری به مدت 4 روز یا بیشتر ارزیابی شد.

تعداد فعالیت کمتر از 100/minبنا به تعریف، رفتار بی تحرک یا SBتعبیر می شود، اگر مقدار فعالیت برابر با  100/minیا بیشتر باشد، بعنوان فعالیت بدنی کل (PA)  در نظر گرفته  می شود.

در این تجزیه و تحلیل 282 فرد مبتلا به دیابت شرکت داشتند که متوسط سنی آنها 62 سال بود، 29 درصد از این افراد به رتینوپاتی دیابتی خفیف یا رتینوپاتی متوسط مبتلا بودند. شرکت کنندگان به طور متوسط 522 دقیقه در روز در حالت بی تحرک بسر می بردند.

نویسندگان مقاله دریافتند که برای هر 60 دقیقه افزایش بی تحرکی در روز ، خطر ابتلا به رتینوپاتی خفیف یا متوسط 16 درصد افزایش می یابد، اما فعالیت بدنی کل یا PA با رتینوپاتی دیابتی ارتباطی ندارد.

دلیل ارتباط SB و رتینوپاتی بخشی به دلیل افزایش خطر بیماریهای قلبی عروقی با رفتارهای بی تحرکی است که به نوبه ی خود ممکن است خطر رتینوپاتی دیابتیرا افزایش دهد. رابطه ی علی و معلولی بین اثرات SB و افزایش شانس  بدتر شدن رتینوپاتی دیابتی در این تحقیق اثبات نشد.

نویسندگان مقاله معتقدند برای بررسی ارتباط علی و معلولی بین بی تحرکی و رتینوپاتی و همچنین بررسی تأثیر افزایش فعالیت فیزیکی کلی(PA) و کاهش بی تحرکی طولانی مدت بر کاهش شانس بدتر شدن رتینوپاتی دیابتی باید کارآزمایی های مداخله ای تصادفی دیگری انجام شود .

منبع:www.medicalnewstoday.com/releases/312202.php